Banner

Retourtje Almere - Haarlem

En wat Neil Armstrong, Haïti en een verkouden treinreiziger daar mee te maken hebben

29 januari 2010 door Emma van der Lee

Misschien ken je dat gevoel wel. Dat je lekker in de trein zit, onderweg naar een verjaardag van een goede vriend of naar iets anders leuks. Laatst weer. Ik zat in de trein naar koor en moest van Almere naar Haarlem. Als ik lekker mijn plekje gevonden heb, dan kijk ik naar buiten naar alle witte weilanden en ik lees m’n tijdschriftje dat ik net uit mijn rugzak heb getrokken. Volledig tevreden met alles om me heen zit ik daar, tot er iemand tegenover me komt zitten die helaas het nut niet inziet van even zijn neus snuiten. Zucht, nouja, dan maar even een krantje lezen.

Grote koppen op de voorpagina van de krant. Aardbeving in Haïti. Tienduizenden doden. Geen drinkwater, geen eten. Een grimmige sfeer omdat mensen alles proberen te krijgen wat er te krijgen valt om ook maar een kans op overleven te hebben. Vanuit veel verschillende landen wordt er hulp gestuurd, ook vanuit Nederland. De grootste hulp is nodig in de hoofdstad, Port-Au-Prince. Maar doordat de hele infrastructuur ingestort is, is het ontzettend moeilijk om de mensen te bereiken.

Hulp gevraagd
Terwijl ik me kapot erger aan de persoon tegenover me omdat hij zijn neus niet snuit lees ik verder. Op veel plekken in ons land wordt hulp gevraagd. ‘Stort geld zodat er eten en medische middelen gestuurd kunnen worden.', 'Ga lege flessen ophalen of voer een andere actie.’

Druk en weinig geld
‘Snuf.’ Zucht, snuit je neus! Heel mooi al die hulp. Ik weet dat we voor onze medemensen moeten zorgen. Maar ik zit hier in het mooie, vrije Nederland lekker een krantje te lezen. Soms vind ik het wel jammer dat ik die mensen zo weinig kan helpen. Druk met school en weinig geld, het leven is immers duur. Maar ik heb diep respect voor de mensen die erheen gaan om zich in te zetten voor minderbedeelden. Zij geven hun leven om anderen te helpen. Zij zijn de grote voorbeelden voor onze tijd.

Groot in het kleine
Opeens moet ik aan mijn geschiedenisles van gisteren denken. ‘Een kleine stap voor de mens, maar een grote stap voor de mensheid’ (aldus Neil Armstrong, toen hij zijn eerste stap op de maan zette.) Opeens heb ik hem door. Wat dus niets lijkt, kan van heel groot belang zijn. Dat geldt ook voor ons. We kunnen niet inzien wat de gevolgen zijn voor onze kleine daden, die soms zo nutteloos lijken. Maar ze zijn wel degelijk van belang om verschil te maken. Om elkaar beter te begrijpen en om een vredige wereld te creëren. Wees groot in het kleine en niet klein in het grote. We kunnen niet allemaal naar Haïti om te helpen, en we hebben niet allemaal het vermogen om veel geld te storten. Maar hulp bieden aan anderen kan altijd, op hele kleine manieren die misschien niets lijken en wat geen moeite kost maar waar je andere mensen een groot plezier mee doet.

Ik rommel nog wat in mijn tas en vind daar het pakje zakdoekjes. Ik haal er eentje uit en geef die met een glimlach aan de persoon die tegenover mij zit, die hem dankbaar aanpakt.